Fort William

Vandaag hebben we onze plannen moeten aanpassen. Marc wilde graag Ben Nevis, de hoogste berg van Groot-Brittanie, beklimmen. We hadden al een paar dagen geleden gezien, dat het vandaag zou gaan regenen. Wij dachten: ach, dat zal wel weer van die 'droge' regen zijn. Helaas! Het regende echt! Dus wij met de trein naar Mallaig, om daarna met de ferry naar Skye te gaan. Het is een prachtige treinreis van 1 1/2 uur. Het leek net of we in een uitzending van Rail Away zaten, maar dan zonder zalvende voice-over.
Door de regen was het uitzicht minder dan je zou willen maar toch erg mooi. Aangekomen in Mallaig regende het zó hard dat we na 50 meter lopen doorweekt waren! De witte koppen stonden op het water en dat gecombineerd met de regen zorgde ervoor dat we rechtsomkeert maakten en de trein die er nog stond terug naar Fort William namen. Eénmaal terug hebben we een B&B gezocht en hebben we de rest van de middag doorgebracht in Fort William. Daarvan hebben we inmiddels 90% gezien :-) We zijn ook nog naar de politie geweest, want Marc kwam erachter dat hij zijn Goretex regenbroek kwijt was! Zonde, want het was een fijne en erg goede èn lichte broek.
Morgenochtend gaan we met de trein terug naar Glasgow. We hebben een hotel vlakbij de luchthaven geboekt, want we vliegen zaterdagochtend  om zeven uur. Morgenmiddag proberen we nog wat van Glasgow te gaan zien Er schijnt een aantal interessante musea te zijn.

Wij kijken terug op een week lopen in een prachtig land met aardige mensen.
Soms was het wel heel zwaar, maar des te groter is de voldoening!
We vonden het weer erg leuk een blog bij te houden. Bedankt voor jullie reacties en mails en voor de support toen die hard nodig was.
Hartelijke groeten en tot binnenkort!
Marc & Hetty

Kinlochleven - Fort William

De Weatherpro app op de iPhone gaf aan dat het vandaag droog zou zijn. Dus zijn we vanmorgen vertrokken in onze fleecetruien. Tijdens de steile klim uit Kinlochleven gingen die echter snel uit omdat we het er veel te warm in kregen. Daarna kwamen in de afgelegen grote pas die in Gealic Lairigmor heet. Intussen begon het ook te regenen en werd het behoorlijk koud. Na het oversteken van de pas klaarde het weer op en begon, met regelmatige klimmetjes tussendoor, de afdaling naar ons einddoel: Fort William.
In Fort William werden we in onze B&B ontvangen door de eigenaar gekleed in een kilt. We zagen een t-shirt hier in een winkel met de tekst "no sir I am wearing a kilt, if I were wearing underwear it would be a skirt" maar dat terzijde. De man zei dat hij al zijn hele leven een kilt draagt. Over dat ondergoed hebben maar niets gevraagd...
Vanavond goed gegeten in een visrestaurant bij de pier.
Omdat het weer morgen te slecht is om Ben Nevis te beklimmen gaan we morgen met de trein heen en weer naar Mallaig. Het schijnt één van de mooiste treinreizen ter wereld te zijn. De treinscenes uit de Harry Potter films zijn er opgenomen. Als we tijd hebben nemen we ook nog even de boot naar Skye.

Kings House - Kinlochleven

De blogpost van gisteren was om onverklaarbare redenen op 26 augustus gezet. Dat zal wel met de krakkemikkige internetverbinding in Kings House Hotel te maken hebben. Om alles weer in de goede volgorde te zetten, hebben we Tyndrum - Kings House opnieuw gepubliceerd.
Vannacht gierde de wind om het hotel. Vanmorgen stormde het nog steeds behoorlijk. Omdat ons een droge dag was beloofd vertrokken wij in onze fleecetruien. Amper om de hoek van het hotel, in de gierende wind, zagen we een knoepert van een regenbui aankomen door de glen. We zijn direct weer teruggegaan het hotel in en hebben onze regenkleding aangetrokken. Dat was maar goed ook want na zo"n 10 minuten liepen wij tegen de horizontaal voorbij komende regen in. Op één van de foto"s hieronder zien jullie Hetty lopen terwijl in de verte de bui nadert. Dat verhaal over de regenboog en de pot goud blijkt trouwens niet te kloppen :-).

Kings House Hotel ligt overigens magnifiek op de kruising van drie glens en met uitzicht op prachtige bergen.

Wij liepen dus door de regen, tegen de wind in naar Devils Staircase. Daar aangekomen was de regen overgegaan in wat spetters, de zgn Schotse dry rain. Omdat je het van klimmen behoorlijk warm krijgt, hebben beneden eerst onze regenbroeken uitgetrokken.De naam Devils Staircase deed het ergste vermoeden maar wij vonden de klim nogal meevallen. De ondergrond is in het algemeen goed en er zitten veel haarspeldbochten in het pad. Wel moest je zorgen dat je niet je evenwicht verloor door de poeierend harde wind.
Het uitzicht tijdens de klim was geweldig. In ca. 45 minuten waren we boven en begonnen we aan onze afdaling naar Kinglochleven. De wind aan deze kant van de berg was zo mogelijk nog sterker. Pas toen we halverwege de afdaling in een berkenbos kwamen, konden we even op ons gemak iets eten.
Rond 14.00 uur arriveerden we in Kinglochleven en hebben we een soep gegeten en wat gedronken in een pub. Daarna zijn we naar onze B&B gegaan.
Kinglochleven is een nogal troosteloos ogend oord. Tot een jaar of tien geleden was hier een aluminiumfabriek. De plaats is de sluiting ervan duidelijk nog niet te boven.
Nu lekker even met de benen omhoog, daarna douchen en straks gaan we ergens iets eten in een pub.
Morgen de laatste dag: de etappe naar Fort William. Het schijnt dat die dag ook weer begint met een stevige klim.

Tyndrum - Kings House

Gisteravond hebben we gegeten in het hotel in Clianlarich en Marc heeft daar Haggis gegeten en hij vond het lekker! De erg aardige en grappige ober vertelde dat men bij Haggis whiskey drinkt. En volgens Marc was dat een goed advies...

Gisteren stopten we in Tyndrum en zijn we met een taxi naar Clianlarich teruggebracht. Onze booking agent die alle B&B's en hotels voor ons heeft geregeld, kon geen accommodatie vinden in Tyndrum, vandaar. Vanochtend na het ontbijt zijn we door hetzelfde taxibedrijf opgehaald. Eigenlijk om weer naar Tyndrum te worden gebracht, maar omdat ik (Hetty) het echt niet zag zitten om 32 km te lopen, Marc wilde eigenlijk wel, zijn we naar Bridge of Orchy doorgereden en daar de wandeling gestart met een pittige klim naar 125m. Het klinkt niet veel maar als dat zo stijl is dan voel je dat best in je benen! Na de klim ook weer snel gedaald naar Inveroran. Daar is alleen een huis en een hotel. We hoopten daar om
9.30 een kop koffie te kunnen drinken, maar de bar was helaas nog dicht. Onderweg naar Kings House waren er verder geen gelegenheden om iets te eten of te drinken, dus waren we blij met de bij het ontbijt gesmeerde boterhammen en de koekjes en appels die we eerder hadden gekocht! De weg steeg zo'n 250m maar het was minder stijl. We liepen in een prachtig landschap, de hoogste moore van het VK: weids, de heuvels om ons heen, bloeiende heide en overal kleine vennetjes in de veengrond. Echt erg mooi! Een aanrader om een keer naar toe te gaan :-) Dankzij het smokkelen vanochtend waren we vroeg in het Kingshouse hotel. Omringd door heuvels en prachtig uitzicht, maar er is hier behalve het hotel helemaal niets! Wel zijn de omliggende bergen zeer indrukwekkend. Op het moment dat we dit schrijven is hier echter niets van te zien omdat het hoost van de regen. Voor morgen is de verwachting dat het droog zal zijn. Dat is maar goed ook want we beklimmen dan de beruchte Devils Staircase.

Inverarnan - Tyndrum

Zeer wisselvallig, dat is de enige benaming die recht doet aan het weer dat we vandaag hadden. Zo scheen de zon, zo regende het weer. En dat in een tijdsbestek van 15 minuten of minder. Had je net je regenkleding aan dan zweette je eruit, deed je het uit dan moest het weer aan. De temperatuur was prima: een graad of 17.
Vanmorgen na een stevig Brits ontbijt (worstjes, bacon, roerei etc) op pad gegaan. De Glen, zo noemen ze hier een dal, waar we liepen had op het diepste punt een woest stromende rivier met hier en daar watervallen.ook uit de omliggende bergen kwam het water vaak met veel kracht naar beneden gestort. Kortom echt watervallenland hier.
Net voor de heuvel van Crianlarich moesten we onder een spoorbaan door via een schapentunnel Dat was dus diep bukken! Mooie vergezichten over de heuvels in allerlei kleuren groen. De heide bloeit met daartussen door de scabiosa en hier en daar bijenkorfjes. Na de regen van gisteren blijken Marc z'n schoenen vocht door te laten ondanks de goretex. We hebben speciaal impregneerspul gekocht. Dat zit er nu op en de schoenen staan in de droogkast die veel hotels hebben. Vingers gekruisd dat het nu beter gaat, want er zijn nogal eens grote plassen of stukken drassig land. Vaak is een beekje over het pad van de WHW gaan lopen. Dit betekent veel stenen op het pad, meegenomen door het water en hele stukken door het water lopen!
Het pad was vandaag een stuk beter begaanbaar dan gisteren. Zowel de eigenaresse van onze B&B en de man van de outdoorshop The Green Wellies in Tyndrum verzekerden ons dat het moeilijkste deel achter ons ligt. De weinige lopers die we onderweg tegenkomen hebben het ook allemaal over het vreselijke pad tussen Inversnaid en Inverarnan. We horen dat sommige mensen na dat stuk zijn gestopt. Wij gaan nog even door. Het is hier erg mooi!

Rowardennan - Inverarnan

Voor vandaag gold: hoe ver het was en hoe zwaar! Maar het begon prima met een full Scottish breakfast voor Marc en voor mij scrambled eggs met bacon. Daarna bijtijds op pad, niet voor 34km maar 24. De 34 komen overmorgen... Het was droog en niet koud dus prima wandelweer. Lang Loch Lomond met prachtig uitzicht en een steeds veranderende begroeiing. Heuvelachtig terrein en gestegen tot 150m, lekker tempo, dus voor we het wisten waren we in Inversnaid waar we de lunch hadden gepland. Zelfs naar Engelse standaard van heel matige kwaliteit, maar ja we hadden koolhydraten nodig en verder was er niks. Onderweg komen we geen winkels of bars of restaurants tegen, dus de maaltijden moeten we goed plannen. Na de lunch gingen we lekker uitgerust op pad en dat bleken we nodig te hebben! Het werd zwaar: 4 uur - 6 à 7km! - klimmen en klauteren over rotsblokken en boomstronken! Daarna moesten we nog 4km over een heuvel - 100m hoog - naar Invetarnan. Toen was ik - Hetty - zó moe. Het huilen stond me nader dan het lachen. Dit was echt bijna te zwaar. Morgen ga ik het wel nog proberen, maar als het dan weer zo zwaar is..... Marc vond het ook erg zwaar maar die liep makkelijker door. We zitten nu in een ongelooflijk leuke pub ui 1705. Lekker gegeten: Marc had huis gerookte zalmmoot en ik huisgemaakt gehakt Veel lokale mensen hier en een paar bekende wandelaars. Leuk en gezellig! Onze B&B is schattig en heel dichtbij. We zijn al in bad geweest en hebben het wasje al gedaan dus om 1/2 9 liggen wij in bed, nog even kijken wat de volgende etappe voor ons in petto heeft en dan... slapen!

Drymen - Rowardennan

Vanmorgen na een uitstekend ontbijt vertrokken uit onze B&B in Drymen. De eerste 6 km gingen door een bos waar druk werd gekapt. Daardoor waren er wat omleidingen uitgezet door the Forrestry Commission Scotland.
Rond 10.30 begonnen we aan de beklimming van Conic Hill. Het begon ook wat te spetteren. Volgens een Schotse wandelaar die we onderweg spraken, noemen ze dit soort regen hier 'dry rain'. Hmm regen associeer ik toch niet echt met droog. Gedurende de klim en de rest van de dag werd de regen ook steeds minder droog. Vanaf Conic Hill hadden we een schitteren uitzicht op Loch Lomond. Dit meer is het grootste in het VK en vormt de scheiding tussen de low- en de highlands. Een trotse Schot die we tijdens de afdaling tegenkwamen, vertelde dat het meer 350 miljoen jaar (!) geleden is gevormd ten twee resten van continenten op elkaar botsten. Het is een breukvlak op twee tektonische platen.
Na een steile afdaling bereikten we de oever van Loch Lomond. Hoewel het pad langs het meer meestal erg makkelijk te lopen was, zaten er ook nog een paar steile klimmen tussen die hard aankwamen na de klim van vanmorgen. Het uitzicht over meer en de pitoreske strandjes waren prachtig. Op één van die strandjes hebben we onze sandwiches opgegeten onder een eik. De boom hield de regen vrij goed tegen, maar ideaal is anders. Er waren echter geen horecagelegenheden onderweg vandaag.
Om 15.15 arriveerden we bij Rowardennan Hotel. Na een uitgebreid bad zijn onze spieren weer wat ontspannen. We hebben net gegeten en zitten lekker voor de houthasrd.
Morgen wordt een zware en lange etappe. 33 km langs het meer met aan het einde een paar forse klimmen. De weersverwachting geeft aan dat het voornamelijk droog zal zijn.